Mayechya Halvya Sparshane khulate Lyrics


Mayechya Halvya Sparshane khulate
Natyanchya bandhat dhund moharte
Mayechya Halvya Sparshane fulate
Natyanchya bandhat dhund moharte
Mann udhan varyache
Goj pavasache
Ka hote bebhaan kase gahivarte
Mann udhan varyache
Goj pavasache
Ka hote bebhaan kase gahivarte
Mann uddhan varyache
Mann uddhan varyache

Aakashi Swapnanchya harkun bhaan shirte
Hurhurtya saanjela kadhi ektech phirte
Savarte bavarte ghar te adkhate ka padte
Kadhi aashechya hindolya var
Mann he vede Jhulate
Mann tarang houn panyavarti firate
Ani shanat firuni abhala la bhidate

Mann udhan varyache
Goj pavasache
Ka hote bebhaan kase gahivarte
Mann uddhan varyache
Mann uddhan varyache

Runjhunate gungunate
Kadhi gunta te haravte
Kadhi gehrya dolyanchya dohat paar budate
Talmalate sarkhe babade nakalat ka bharkatte
Kadhi mohachya char shanala mann he vede bhoolate
Jaanate jari hey punha punha ka chookate
Bhabade tarihe bhaasanchya maagun padate

Mann udhan varyache
Goj pavasache
Ka hote bebhaan kase gahivarte
Mann uddhan varyache
Mann uddhan varyache

Advertisements

भातुकलीच्या खेळामधली राजा आणिक राणी


भातुकलीच्या खेळामधली राजा आणिक राणी अर्ध्यावरती डाव मोडला, अधुरी एक कहाणी ॥धृ॥

राजा वदला , “मला समजली शब्दांवाचुन भाषा

माझ्या नशिबासवे बोलती, तुझ्या हातच्या रेषा ”

कां राणीच्या डोळा तेव्हा, दाटुनी आले पाणी ? ॥१॥

राणी वदली बघत एकटक दूर दुरचा तारा

“उद्या पहाटे दुसऱ्या वाटा, दुज्या गांवचा वारा “”

पण राजाला उशिरा कळली गूढ अटळ ही वाणी ॥२॥

तिला विचारी राजा, “ कां हे जीव असे जोडावे ?

कां दैवाने फुलण्याआधी फूल असे तोडावे ?”

या प्रश्नाला उत्तर नव्हते, राणी केवलवाणी ॥३॥

कां राणीने मिटले डोळे दूर दुर जाताना ?

कां राजाचा श्वास कोंदला गीत तिचे गाताना ?

वाऱ्यावरती विरुन गेली एक उदास विराणी ॥४॥

To tila Mhanala


तो तिला म्हणाला “डोळ्यात तुझ्या पाहू दे”

ती म्हणाली “पोळि करपेल, थाम्ब जरा राहू दे”

तो म्हणाला “काय बिघडेल स्वयंपाक नाही केला तर॥”

ती म्हणाली ” आई रागावतील, दूध उतू गेल तर॥”

“ठीक आहे मग दुपारी फिरून येवू, खाऊ भेळ”

“पिल्लू येईल शाळेतून, पाणी यायची तीच वेळ”

“बर मग संध्याकाळी आपण दोघेच पिक्चर ला जावू”

“नको आज काकू यायच्यात, सगळेजण घरीच जेवू”

“तुझ्यामुळे गेली माझी चांगली सुट्टी फुकट”

“बघ तुझ्या नादामधे भाजी झाली तिखट”

आता मात्र तो हिरमुसला, केली थोडी धुसफूस

एइकू आली त्याला सुद्धा माजघरातून मुसमुस

सिगरेट पेटवत, एकटाच तो निघून गेला चिडून

डोळे भरून बघत राहिली, ती त्याला खिड़की आडून

दमला भागला दिवस संपला तरी अबोला संपेना

सुरवात नक्की करावी कुठून दोघांनाही कळेना

नीट असलेली चादर त्याने उगीच पुन्हा नीट केली

अमृतांजन ची बाटली तिच्या उशाजवळ ठेवून दिली।

तिनेच शेवटी धीर करून अबोला संपवला

“रागावलास न माझ्यावर?” आणि तो विरघळला।

“थोडासा…” त्याने सुद्धा कबूल केला आपला राग

ती म्हणाली “बाहेर जावून किती सिगरेट्स ओढल्यास सांग”

“माझी सिगरेट जळताना तुझ जळणं आठवल

छोट्या मोठ्या गोष्टींसाठी जीव जाळण आठवल

अपेक्षांच ओझ तू किती सहज पेललस

सगळ्यांच सुख दुःख तळहातावर झेललस…

तुला नाही का वाटत कधी मोकळ मोकळ व्हावसं

झटकून सगळी ओझी पुन्हा तुझ्या जगात जावस?”

“बोललास हेच पुरे झाल…एकच फ़क्त विसरलास…

माप ओलांडून आले होते, मी-तू पण तेव्हाच गळलं

माझ जग तुझ्या जगात तेव्हाच नाही का विरघळलं?”

Original Content From: http://marathikavita.co.in/index.php/topic,1849.0.html

हल्लीच्या पोरी


इश्श्य…… म्हणुन मान खाली
घालतच नाहीत
हल्लीच्या पोरी मुळी लाजतच नाहीत

नवीन ड्रेस का गं ?
विचारले तर ह्यांना येतो संशय !
नही रे जुनाच आहे म्हणुन बदलतात विषय
नकटया नाकावर लटका राग
दिसतच नाही हल्लीच्या पोरी……..
मी घारया डोळ्यांचे कौतुक करावे
मग तिनेही गालात खुद्कन हसावे,
कसले काय……. आजकाल गालांना
खळया कश्या त्या पडतच नाही
हल्लीच्या पोरी…….

उद्या घोडयावर होऊन स्वार
येईल एक उमदा तरुण,
” होशील का माझी राणी”
विचारील हातात हात घेऊन
गोड गोड स्वप्ने यांना आता
पडतच नाहीत हल्लीच्या पोरी……

पोर लग्नाची झाली म्हाणुन
घरी आई बाप काळजीत
“माझा नवरा मी केव्हाच शोधलाय”
त्या डिक्लेअर करतात ऐटीत
घरून होकारासाठी थांबतच
नाहीत हल्लीच्या पोरी …..
मुळी लाजतच नाहित…………