To tila Mhanala


तो तिला म्हणाला “डोळ्यात तुझ्या पाहू दे”

ती म्हणाली “पोळि करपेल, थाम्ब जरा राहू दे”

तो म्हणाला “काय बिघडेल स्वयंपाक नाही केला तर॥”

ती म्हणाली ” आई रागावतील, दूध उतू गेल तर॥”

“ठीक आहे मग दुपारी फिरून येवू, खाऊ भेळ”

“पिल्लू येईल शाळेतून, पाणी यायची तीच वेळ”

“बर मग संध्याकाळी आपण दोघेच पिक्चर ला जावू”

“नको आज काकू यायच्यात, सगळेजण घरीच जेवू”

“तुझ्यामुळे गेली माझी चांगली सुट्टी फुकट”

“बघ तुझ्या नादामधे भाजी झाली तिखट”

आता मात्र तो हिरमुसला, केली थोडी धुसफूस

एइकू आली त्याला सुद्धा माजघरातून मुसमुस

सिगरेट पेटवत, एकटाच तो निघून गेला चिडून

डोळे भरून बघत राहिली, ती त्याला खिड़की आडून

दमला भागला दिवस संपला तरी अबोला संपेना

सुरवात नक्की करावी कुठून दोघांनाही कळेना

नीट असलेली चादर त्याने उगीच पुन्हा नीट केली

अमृतांजन ची बाटली तिच्या उशाजवळ ठेवून दिली।

तिनेच शेवटी धीर करून अबोला संपवला

“रागावलास न माझ्यावर?” आणि तो विरघळला।

“थोडासा…” त्याने सुद्धा कबूल केला आपला राग

ती म्हणाली “बाहेर जावून किती सिगरेट्स ओढल्यास सांग”

“माझी सिगरेट जळताना तुझ जळणं आठवल

छोट्या मोठ्या गोष्टींसाठी जीव जाळण आठवल

अपेक्षांच ओझ तू किती सहज पेललस

सगळ्यांच सुख दुःख तळहातावर झेललस…

तुला नाही का वाटत कधी मोकळ मोकळ व्हावसं

झटकून सगळी ओझी पुन्हा तुझ्या जगात जावस?”

“बोललास हेच पुरे झाल…एकच फ़क्त विसरलास…

माप ओलांडून आले होते, मी-तू पण तेव्हाच गळलं

माझ जग तुझ्या जगात तेव्हाच नाही का विरघळलं?”

Original Content From: http://marathikavita.co.in/index.php/topic,1849.0.html

आज गोकुळात रंग खेळतो हरी


Lyricist :Suresh Bhat
Singer :Lata Mangeshkar
Music Director :Hridayanath Mangeshkar

गीतकार :सुरेश भट
गायक :लता मंगेशकर
संगीतकार :पं. हृदयनाथ मंगेशकर

आज गोकुळात रंग खेळतो हरी
राधिके, जरा जपून जा तुझ्या घरी

तो चटोर चित्तचोर वाट रोखतो
हात ओढूनी खुशाल रंग टाकतो
रंगवून, रंगूनी गुलाल टाकतो
सांगते अजूनही तुला परोपरी

सांग श्याम सुंदरास काय जाहले
रंग टाकल्याविना कुणा न सोडले
ज्यास त्यास रंग रंग रंग लागले
एकटीच वाचशील काय तू तरी

त्या तिथे अनंगरंग रास रंगला
गोपगोपिकांसवे मुकुंद दंगला
तो पहा मृदुंग मंजिर्‍यात वाजला
हाय वाजली फिरुन तीच बासरी

नसे तुझा देह चंदनाचा, न हे तुझे ओठ केशराचे


नसे तुझा देह चंदनाचा, न हे तुझे ओठ केशराचे
पुसून जातात संधिकाली कधी कधी रंग मेकपाचे!

असाच प्रत्येक आरतीतून आणला हा करून चोरी
म्हणून आता तयार झाले घरातले ढीग कापराचे!

करून संसार मी तुझा फक्त भारवाहू हमाल झालो
वहाण माझी अशीच फाटे करून फेरे किती घराचे !

निमूट ऐकून घ्यावयाला कुणीतरी लाडका हवा ना?
रडून ती दाखवी स्वतः का असून काळीज पत्थराचे!

तुझ्यासवे बोलतो तरी मी, तिला कधी भेटलोच नाही
कबूल ह्या प्रेमिकास आता तुझ्यात अस्तित्व सायराचे

कधी कधी मांजरेच काही चढून तोऱ्यात जात होती
घरात झालेच माणसांना उगाच आभास वानराचे!

तुझ्या नि माझ्या झटापटींच्या घडून गेल्या कितीक फेऱ्या
हवीहवीशी तुझी चढाई, असे सदा बोल अंतराचे

[आधारित- कधी तुझा देह चंदनाचा, कधी तुझे ओठ केशराचे- चित्त]
……………… कारकून

Read more:

तू निरागस चंद्रमा, तू सखी मधु शर्वरी


तू निरागस चंद्रमा, तू सखी मधु शर्वरी
चांदणे माझ्या मनीचे पसरले क्षितिजावरी

काजळाचे बोट घे तू लावुनी गालावरी
मन्मनीचे भाव सारे उमलले चेहऱ्यावरी
पाहतो जेव्हा तुला मी गजल उमटे अंतरी
शब्द झाले सप्तरंगी झेप घेण्या अंबरी

सागराशी भेटण्या आतूर झाला हा रवी
भवतीचे तेज सारे वाटते दुनिया नवी
हासता तू सूर ही झंकारले वाऱ्यावरी
मी न माझी राहिले ही नशा जादुभरी

हल्लीच्या पोरी


इश्श्य…… म्हणुन मान खाली
घालतच नाहीत
हल्लीच्या पोरी मुळी लाजतच नाहीत

नवीन ड्रेस का गं ?
विचारले तर ह्यांना येतो संशय !
नही रे जुनाच आहे म्हणुन बदलतात विषय
नकटया नाकावर लटका राग
दिसतच नाही हल्लीच्या पोरी……..
मी घारया डोळ्यांचे कौतुक करावे
मग तिनेही गालात खुद्कन हसावे,
कसले काय……. आजकाल गालांना
खळया कश्या त्या पडतच नाही
हल्लीच्या पोरी…….

उद्या घोडयावर होऊन स्वार
येईल एक उमदा तरुण,
” होशील का माझी राणी”
विचारील हातात हात घेऊन
गोड गोड स्वप्ने यांना आता
पडतच नाहीत हल्लीच्या पोरी……

पोर लग्नाची झाली म्हाणुन
घरी आई बाप काळजीत
“माझा नवरा मी केव्हाच शोधलाय”
त्या डिक्लेअर करतात ऐटीत
घरून होकारासाठी थांबतच
नाहीत हल्लीच्या पोरी …..
मुळी लाजतच नाहित…………