भातुकलीच्या खेळामधली राजा आणिक राणी


भातुकलीच्या खेळामधली राजा आणिक राणी अर्ध्यावरती डाव मोडला, अधुरी एक कहाणी ॥धृ॥

राजा वदला , “मला समजली शब्दांवाचुन भाषा

माझ्या नशिबासवे बोलती, तुझ्या हातच्या रेषा ”

कां राणीच्या डोळा तेव्हा, दाटुनी आले पाणी ? ॥१॥

राणी वदली बघत एकटक दूर दुरचा तारा

“उद्या पहाटे दुसऱ्या वाटा, दुज्या गांवचा वारा “”

पण राजाला उशिरा कळली गूढ अटळ ही वाणी ॥२॥

तिला विचारी राजा, “ कां हे जीव असे जोडावे ?

कां दैवाने फुलण्याआधी फूल असे तोडावे ?”

या प्रश्नाला उत्तर नव्हते, राणी केवलवाणी ॥३॥

कां राणीने मिटले डोळे दूर दुर जाताना ?

कां राजाचा श्वास कोंदला गीत तिचे गाताना ?

वाऱ्यावरती विरुन गेली एक उदास विराणी ॥४॥

Advertisements

आज गोकुळात रंग खेळतो हरी


Lyricist :Suresh Bhat
Singer :Lata Mangeshkar
Music Director :Hridayanath Mangeshkar

गीतकार :सुरेश भट
गायक :लता मंगेशकर
संगीतकार :पं. हृदयनाथ मंगेशकर

आज गोकुळात रंग खेळतो हरी
राधिके, जरा जपून जा तुझ्या घरी

तो चटोर चित्तचोर वाट रोखतो
हात ओढूनी खुशाल रंग टाकतो
रंगवून, रंगूनी गुलाल टाकतो
सांगते अजूनही तुला परोपरी

सांग श्याम सुंदरास काय जाहले
रंग टाकल्याविना कुणा न सोडले
ज्यास त्यास रंग रंग रंग लागले
एकटीच वाचशील काय तू तरी

त्या तिथे अनंगरंग रास रंगला
गोपगोपिकांसवे मुकुंद दंगला
तो पहा मृदुंग मंजिर्‍यात वाजला
हाय वाजली फिरुन तीच बासरी

नसे तुझा देह चंदनाचा, न हे तुझे ओठ केशराचे


नसे तुझा देह चंदनाचा, न हे तुझे ओठ केशराचे
पुसून जातात संधिकाली कधी कधी रंग मेकपाचे!

असाच प्रत्येक आरतीतून आणला हा करून चोरी
म्हणून आता तयार झाले घरातले ढीग कापराचे!

करून संसार मी तुझा फक्त भारवाहू हमाल झालो
वहाण माझी अशीच फाटे करून फेरे किती घराचे !

निमूट ऐकून घ्यावयाला कुणीतरी लाडका हवा ना?
रडून ती दाखवी स्वतः का असून काळीज पत्थराचे!

तुझ्यासवे बोलतो तरी मी, तिला कधी भेटलोच नाही
कबूल ह्या प्रेमिकास आता तुझ्यात अस्तित्व सायराचे

कधी कधी मांजरेच काही चढून तोऱ्यात जात होती
घरात झालेच माणसांना उगाच आभास वानराचे!

तुझ्या नि माझ्या झटापटींच्या घडून गेल्या कितीक फेऱ्या
हवीहवीशी तुझी चढाई, असे सदा बोल अंतराचे

[आधारित- कधी तुझा देह चंदनाचा, कधी तुझे ओठ केशराचे- चित्त]
……………… कारकून

Read more:

तू निरागस चंद्रमा, तू सखी मधु शर्वरी


तू निरागस चंद्रमा, तू सखी मधु शर्वरी
चांदणे माझ्या मनीचे पसरले क्षितिजावरी

काजळाचे बोट घे तू लावुनी गालावरी
मन्मनीचे भाव सारे उमलले चेहऱ्यावरी
पाहतो जेव्हा तुला मी गजल उमटे अंतरी
शब्द झाले सप्तरंगी झेप घेण्या अंबरी

सागराशी भेटण्या आतूर झाला हा रवी
भवतीचे तेज सारे वाटते दुनिया नवी
हासता तू सूर ही झंकारले वाऱ्यावरी
मी न माझी राहिले ही नशा जादुभरी